· 

Blue Monday


Blue Monday schijnt de meest deprimerende dag van het jaar te zijn. Ja, als je het hebt over alle voorgaande jaren zeker... Want ik moet eerlijk zeggen: de afgelopen weken zijn voor mij deprimerender geweest dan alleen deze ene maandag.

 

Het nieuws dat de salon moest sluiten in de meest belangrijke maand van het jaar, sloeg in als een bom. Ik ben hier echt kapot van geweest en stiekem ben ik dat nog steeds. Zoveel mensen die op dit moment behoefte hebben aan aandacht, aanraking, ontspanning en een luisterend oor... 

Ik kan hier allemaal feiten gaan opnoemen, ik kan hier mijn mening geven, ik kan discussies aangaan, allemaal om te laten blijken hoe ik in deze situatie sta... Maar uiteindelijk kost mij dit enorm veel energie en frustreert het vooral enorm. Bereik ik hier iets mee? Nee, ik stop het liever weg. En dat zal ik nu dan ook weer doen.

 

De afgelopen tijd heb ik geen blogs meer geschreven. Ik kon er simpelweg de rust niet voor vinden en daarnaast was ik heel erg op zoek naar iets wat mij blij zou maken. Want dat ik mijn werk, mijn passie, nu niet kan uitoefenen, valt veel zwaarder dan je je misschien zou kunnen inbeelden. Want het is niet alleen dat het nú eventjes niet kan; er is geen uitzicht op wanneer het wél weer mag. En geen inzicht over hoe ik er financieel voor sta, over een paar maanden.
Het kost moeite om dit toe te geven, want ik probeer vaak positief te blijven... Maar soms heb ik het gevoel dat ik op een depressie af ga. Dat ik me vaak eenzaam voel, draagt daar ook zeker aan bij. Ik mag niet werken, ik zie mijn vriendinnen nooit meer en als ik ze al spreek, is het via de app. Wanneer kunnen we elkaar weer zien? Wanneer kunnen we weer 'zorgeloos' een terrasje pakken?

Vandaag besloot ik dat het tijd is om het schrijven weer op te pakken. Want al staat een deel van mij nu stil; het andere deel heeft de afgelopen weken echt niet op haar kont gezeten!

 

De afgelopen weken ben ik, zoals heel veel andere ouders, druk bezig geweest met het thuisonderwijs. Op de school van mijn kinderen is het gelukkig heel goed geregeld: er zijn instructiefilmpjes opgenomen, er wordt meerdere keren per week gevideobeld (is dat een woord?!) en er is altijd tijd en ruimte om de juffen aan te spreken.

Ergens is dat echt geweldig hoor, dat thuis leren. Ik zie nu één op één waar ze mee bezig zijn, ik zie hoe ver ze zijn in hun ontwikkeling en ik sta elke dag wel een keer een traantje weg te pinken, omdat ze 'zóóóó knap!' zijn. 

Maar eerlijk: wat zou ik het lekker vinden als ze weer naar school mogen. Omdat ik zie dat ze hun vriendjes en vriendinnetjes missen, de structuur en het ritme (want die is thuis natuurlijk heel anders dan op school). En stiekem ook omdat het heel heftig kan zijn om 24/7 op elkaars lip te zitten. 

Al met al ben ik een zeer trotse moeder en voel ik me soms schuldig dat ik ernaar uitkijk dat ze ooit weer naar school mogen. Maar dan probeer ik me ook te realiseren dat de situatie, waarin we nu zitten, niet normaal is en dat een kind gewoon op school hoort. Dat ik er soms best even doorheen mag zitten.

 

Verder ben ik momenteel vooral creatief bezig. Ik ben een beetje aan het tekenen geweest; iets wat ik echt niet goed kan, maar wat ik wel graag zou willen kunnen. Mijn vriend heeft dat inzicht wél en zegt dan dat ik gewoon moet oefenen. Heel lief, maar ook heel frustrerend... Want ik wil niet oefenen, ik wil het gewoon kunnen! Voor iemand die zowel heel perfectionistisch als heel ongeduldig is, is dat echt een uitdaging. 

Naast tekenen doe ik zo nu en dan ook aan handletteren. Dat gaat me wel iets beter af en dat vind ik ook superleuk om te doen! Maar ik moet wel een doel hebben: bijvoorbeeld voor een cadeautje of een cadeaubon (bij Puur & Vrolijk maakte ik altijd een persoonlijk label bij een bon).

 

Ik heb het afvallen weer opgepakt. Ik ben alweer ruim 2,5 kg afgevallen en dat was ook nodig, want er zaten er weer een paar bij.

Ik ben altijd te zwaar geweest, maar sinds de geboorte van mijn jongste ben ik bijna 30 kg afgevallen. De afgelopen anderhalf jaar ben ik er ongeveer 6 aangekomen, waarvan er nu dus weer 2,5 af zijn. Gelukkig maar, want ik wil het wel een beetje onder controle houden!

Ik probeer bijna dagelijks wel een stukje te gaan lopen met de kinderen. Dan zijn zij er eventjes uit en heb ik mijn beweging ook weer gehad. En als dat niet lukt, bijvoorbeeld omdat het regent of omdat ik een baaldag heb en geen zin heb om me uitgebreid aan te kleden, zijn we lekker aan het dansen op de Switch (Just Dance). Vooral mijn zoon vindt dat echt geweldig om te doen en het is superleuk om te zien dat hij er ook steeds beter in wordt! Sommige dansjes voelen ook echt als een workout; al met al vind ik het sowieso veel leuker om te doen dan een rondje door de sportschool. Als dat zou kunnen, dan.

 

Er staat al een tijdje iets op mijn wishlist: het uitlezen van een boek. Vroeger was ik echt een boekenwurm en las ik de ene na de andere weg. Sinds een jaar of tien heb ik er nooit echt de rust meer voor gevonden, wat ik oprecht jammer vind... Het lijkt me zo fijn om er weer eens eentje helemaal uit te lezen! Ken je dat gevoel?

Films en series kijken daarentegen is dan weer helemaal geen probleem. Mijn vriend en ik hebben er de laatste tijd best veel gekeken. We zijn beide gek van een goede film, we zijn ook gek van dezelfde soort films, dus dat zit wel goed... Maar ik moet heel eerlijk bekennen: het begint me wel een beetje te vervelen. Elke keer maar weer een film aanzetten... Wat zouden we graag weer eens op stap gaan! 

En voordat ik hier weer ga zitten sippen over de situatie, stop ik met schrijven. Want ik denk dat genoeg mensen begrijpen wat ik bedoel en het is niet mijn bedoeling om in het zielige te blijven hangen.

 

Mijn volgende blog zal weer wat meer inhoudelijk zijn, voor nu had ik vooral het gevoel dat ik weer een beginnetje moest maken. Even door de zure appel heen... En door! Tot de volgende keer!

Liefs,
Denise

Reactie schrijven

Commentaren: 0